W końcu dochodzimy do najbardziej poważnego zaangażowania grywalizacji w systemie edukacji. Jeżeli zgodzimy się, że wszystko w ramach kursu może dawać lub zabierać punkty doświadczenia, że level-owanie nie musi mieć zawężonych granic, dochodzimy do momentu w którym należy sobie odpowiedzieć na pytanie „czy edukacja nie może być równie wciągająca jak dobrze zaprojektowana i pasjonująca gra w którą można grać tygodniami czy wręcz miesiącami?” Okazuje się, że może. Najlepszym przykładem będą tu gry fabularne oraz strategiczne, chociaż nawet zwykłe strzelanki i wyścigi mają zagorzałą rzeszę fanów. Tego rodzaju rozrywka wydaje się być zarezerwowana dla pasjonatów, którzy są gotowi poświęcić kolosalne ilości czasu i zaangażowania tylko po to by zdobyć (najczęściej) nieprzydatną wiedzę i (zbędne) umiejętności. Sfabularyzowanie kursu, stworzenie przez studentów fikcyjnych profili czy awatarów, pozwala na zbudowanie kursu, który przypomina bardziej RPG (Role Playing Game – interaktywna gra fabularna) niż zajęcia uniwersyteckie. Jednak jest to tylko pewien pozór, jest to „użycie mechaniki gier, dynamiki gier, oraz konstrukcji gier w celu promowania pożądanych zachowań.” Dając młodym ludziom, cyfrowym tubylcom (digital natives, termin wprowadzony przez Marc'a Pernsky'ego) zaznajomionym z grami możliwość dokonywania pseudo-autonomicznych wyborów w formie edukacyjnej rozrywki dochodzimy do sytuacji w której edukacja nie jest albo wartościowa albo przystępna, ale gdy jednocześnie jest i ciekawa i efektywna. Dla przykładu zamiast uczyć studentów drugiego roku fonetyki języka angielskiego „bo tak trzeba” można zbudować fabułę opartą o historię wojen między Wielką Brytanią i USA. Studenci przyjmują rolę amerykańskich szpiegów polskiego pochodzenia, którzy są pasażerami statku towarowego płynącego do Anglii okrężną drogą. W trakcie wielomiesięcznej przeprawy przez Atlantyk mają za zadanie nabycia umiejętności wtopienia się w otoczenie oraz perfekcyjnego rozpoznawania pochodzenia rozmówców by lepiej się  kamuflować. Zmyślona historia będąca bazą dla zmyślonych spotkań szpiegów staje się sposobem na przeżycie przygody, której prawdziwym celem nadal jest zdobycie ugruntowanej i sprawdzonej wiedzy. Jednak dzięki zgrywalizowaniu studenci mają szansę zdobyć wiedzę z zakresu fonetyki w ciekawszej oprawie, a jednocześnie zdobędą dodatkową wiedzę i umiejętności przydatne filologom, humanistom, czy po prostu dobrze wykształconym ludziom i przyszłym pracownikom. A przecież zgrywalizować można kilka pokrewnych kursów lub wręcz całą specjalizację!